M en ik reden naar Egmond.

Het leek ons leuk om de Abdij daar te bezichtigen en er wat te wandelen. We stapten uit de auto bij een hek, dat naar het zogenaamde Buurtkerkje leidde.

Het protestante kerkje werd op het moment dat wij er waren aan de buitenkant geschilderd, waardoor de deur open stond en wij even konden binnenkijken.

We wandelden het terrein van de Abdij op. Daar staat, als een soort van verwelkoming, een kunstwerk, dat een groep monniken voorstelt.

Het hoofdgebouw van het klooster zelf is niet toegankelijk voor publiek. In de tuinen eromheen mag je wel wandelen.

Daar was een beschut plekje gemaakt van rieten matten en palen, bedoeld voor een monnik om zich terug te trekken in de natuur, maar wel lekker uit de wind. Het lijkt erop, dat dit een herinnering is aan een overleden monnik, maar zeker weten, doe ik dat niet. Het is in ieder geval een heerlijk plekje. Alleen al daarvoor zou ik wel monnik willen zijn.

Er was ook een herdenkingsboom. Heel wat mensen hebben daar al een steen neergelegd, als herinnering aan een overledenen.

Verder is er een begraafplaats voor de kloosterbewoners en ook een verstrooiveld. Dat laatste veldje is omringd door grote eiken en het paadje ertussendoor is in de vorm van een 8.

Ook zijn er twee graven, weliswaar met een moderne steen, maar daar ligt een zekere  Floris, graaf van Holland en een paar gravinnen begraven uit de middeleeuwen. daardoor realiseer je je, dat dit een historische plek is en al lang bewoond.

Een oude klok heeft er een ereplaats gekregen. Het is ook een groente- fruit en kruidentuin, dus bijenkassen zijn hier goed op zijn plaats.

In bijgebouwen naast het hoofdgebouw is een abdijwinkel gevestigd

en een klein museum over de historie. Op een maquette zagen we hoe het buurtkerkje, dat we eerder zagen, lag t.o.v. de grote abdij.

Ook een fototentoonstelling was er te zien.

Een mooie plek voor bezinning.