De dag begon niet heel relaxed. Ook al heb je alles heel goed voorbereid, als je dan opeens bij de laatste check op de reisplanner ziet, dat je bus niet rijdt, slaat de paniek toe. Want de boot naar Texel moest gehaald worden. Op het eiland wachtte immers een groep wandelaars van de wandelsite, waar ik twee dagen mee over het eiland zou gaan wandelen. Dat was tenminste de bedoeling. De bus, de andere kant op, richting Amsterdam, reed wel. Dat was optie twee, dus dat was de oplossing. De treinreis die volgde verliep probleemloos, totdat de trein voor station Den Helder stil ging staan. We mochten het station niet in, vanwege een reanimatie op het perron. (bron foto Rodi)

Voor de aansluiting van de bus met de boot had ik 12 minuten overstaptijd. Dat zou in principe genoeg moeten zijn, maar niet als we bleven staan. Gelukkig zette de trein zich weer in beweging. Omdat we naar een kort perron moesten aanrijden en het een hele lange trein was, moesten alle passagiers in de achterste wagons heel ver door de trein naar voren lopen, totdat er een perron naast de trein opdoemde, zodat er uitgestapt kon worden. Toen was het rennen naar de bus, die zich meteen achter mij sloot en vertrok. De boot werd dus gelukkig gehaald.

Genoeg avontuur beleefd op de vroege ochtend. De rest van de dag verliep zonder stress, en volgens plan. De lijnbus stond klaar en bracht ons naar De Koog. Wij voegden ons bij andere wandelaars, die al op het eiland waren en de wandeling kon beginnen. Het werd genieten van de gevarieerdheid van het landschap. Eerst door de Muy,

en door de Slufter.

Texel bestond vroeger uit twee eilanden, Texel en Eierland. Ooit is er een dijk aangelegd om de twee helften met elkaar te verbinden. Ergens zijn wij ongemerkt de dijk van vroeger overgestoken. Als je het weet schijn je hem nog te kunnen herkennen. Ik heb hem niet gezien, maar we liepen op een gegeven moment door de Eierlandsche duinen en waren dus op de noordelijke helft van het eiland aanbeland. 

Daar viel mijn blik op wat levende have: kokmeeuw, de rups heet kleine hageveld, kleine mantelmeeuw, eidereenden en de zilvermeeuw,

Over het strand was het naast de mooie zee

genieten van de surfkarren, die aan ons voorbij raceten.

We liepen verder over het strand en zagen de vuurtoren dichterbij komen. We liepen met de wind mee. Dat was maar goed ook, want er stond een windkracht 5. Dat kun je wel zien aan de verwaaide haren.

We namen de bocht om de vuurtoren heen.

Een imposant gebouw blijft het toch.

Bij het punt de Noordkaap,

waar ook de aanlegsteiger ligt voor de boot naar Vlieland,

stopte onze etappe van vandaag. Bij een welverdiend drankje na 18 km,

kwam de Texelhopper ons ophalen bij de afgesproken paal.

Het busje bracht ons naar De Koog terug. Met lekker eten en lekker slapen werd dag 1 afgesloten.

(Collagefoto’s zijn los aanklikbaar)