Mijn zwager stond om half 7 in de morgen op me te wachten. Dit keer wilden we eens een ochtend-vaartocht doen om te kijken of dat weer een andere ‘oogst’ oplevert dan ’s avonds. Vooralsnog hingen er mistflarden over het water en verderop in het land was het best mistig. Ik had mijn zonnehoed en bril mee, want voor vandaag was ons immers weer een prachtige zomerdag beloofd.

Die mist vonden we wel apart en met de zon erbij, die probeerde door te breken, leverde dat toch mooie plaatjes op.

Alleen om vogels te spotten is mist wel een moeilijkheidsfactor. Op de eerste plaats was het heel stil en dat hadden wij niet verwacht. Zo vroeg in de ochtend zou er toch vogelgekwetter alom moeten zijn. Toch zagen we wel vogels, maar als je daar foto’s van wilt maken, dan lukt het je, door de mist, bijna niet om scherp te stellen. Mijn foto’s zien er dan ook heel anders uit dan normaal.

Er zwom een fuut voor ons uit met twee jongen op de rug.

Waar we eerst nog zoveel zicht hadden, dat we de zilverreiger zagen wegvliegen,

en koeien, een fazant, een kiekendief, kwikstaartje en tureluur in het land konden zien staan

was dat later wel anders. Wij waren naar natuurgebied het Ilperveld gevaren met het idee, dat de mist wel opgetrokken zou zijn, als we er waren, maar niets was minder waar. Op een gegeven moment zagen we de zon niet eens meer en was er geen horizon meer te herkennen. Een rare gewaarwording.

Jammer, we keerden om, want we waren al anderhalf uur aan het varen en het leek nog niks te verbeteren. Ondertussen bleven we natuurlijk om ons heen turen. Het is een heel vermoeiende bezigheid om in de mist de natuur te bekijken.

We waren al weer terug bij het Noordhollands kanaal, dat we altijd over moeten steken en daar was dan toch nog heel onverwacht de zon. Het was een levensgroot verschil, het beeld van het kanaal anderhalf uur eerder en nu .

We besloten nog even naar het andere natuurgebied ’t Varkensland te gaan nu we eindelijk goed zicht hadden.

We voeren tot Watergang met zijn witte kerkje.

De rietzanger, rietgors en snor kreeg ik eindelijk redelijk in beeld.

Nogmaals een fuut, nu met één jong op de rug.

Tot slot wat wilde eenden en een waterhoen.

Al met al toch een leuke oogst op deze gedenkwaardige vaartocht.