Zelfs op 2e Pinksterdag trok de groep van Huis aan het Water er samen op uit. Het Huis zelf was gesloten, dus kozen wij dit keer voor een verzamelplek in Purmerend. L was een voortreffelijk gastheer. Hij dirigeerde ons naar zijn dakterras. Daar voorzag hij ons van heerlijk zelfgebakken appeltaart bij de koffie. Wat een verwennerij.

Vanuit L’s huis vertrokken we voor een wandeling ook door hem uitgedacht. In een groenstrook zag M ranonkel staan en zelfs orchideeën. En dat midden in de stad!

Langs het winkelcentrum Weidevenne

stond bij het station het standbeeld van de stationskat Brammetje. Met het beeldje is de kat vereeuwigd, die jarenlang rondhing op en rond het station. Hij liet zich graag aaien. Kort nadat het beeldje geplaatst was, is er al geprobeerd om het los te rukken, maar het is niet gelukt om de kat mee te nemen. Gelukkig staat hij er weer, stevig verankerd.

Over de zogenaamde palenbrug lieten we de buitenwijk van Purmerend snel achter ons.

Over landelijke weggetjes kwamen we uit in Neck.

L had zijn zinnen gezet op theetuin ‘de Neckermolen’, met zicht op die molen. Daar genoten we van onze drankjes. Vocht binnen krijgen was op deze bloedhete dag ook wel van levensbelang. Het was geen straf om er hier ons tegoed aan te doen. Helaas werd een deelnemer ietwat bevangen door de hitte. Hij ging vanaf hier met een chauffeur uit eigen gelederen naar huis.

Het uitgedunde gezelschap liep verder richting ’t Stadje’ (zo heet Purmerend in de volksmond) langs het Noord Hollands Kanaal.

Daar moesten we, om weer bij L’s huis te komen, de hoge brug oversteken, de zgn Melkwegbrug, een voetgangers-en fietsersbrug, die het Noord Hollands Kanaal met de wijk Weidevenne verbindt.  Dit was voor één van ons een mooie training voor het beklimmen van de Mont Ventoux, later in dit jaar.

Aan de overkant liepen we langs een kunstwerk van beton en staal dat een robuust cardiagram voorstelt. Een cardiagram over de dynamiek van deze plek. Hier was ooit een betoncentrale met een loskraan langs het Noord Hollands Kanaal. In de oude zestig meter lange railfundering is opnieuw een kraanrails gemonteerd. Nu om een kunstwerk te maken waarin je de arbeid van vroeger verweven kunt zien met de toekomst van de nieuwe woonwijk.

Na de tunnel onder de weg door slaan we af en zijn weer terug op ons beginpunt.

Een bijzondere wandeling, weer eens heel iets anders op de maandagmorgen.