Ik had er alleen nog maar van gehoord, misschien ook wel eens beelden van gezien, maar de pracht en praal, die bij die kerk hoort in het echt te zien is toch weer wat anders. We gingen naar Jecabpils oftewel Jacobsstad om een Orthodox Russische kerk te bekijken. Het gebouw was in Byzantijnse stijl opgetrokken. Door de straten liepen we op de opvallend blauwe toren af.

Het was een ommuurd kloostercomplex,

waarvan twee kerkgebouwen het belangrijkst waren.

Er leven nog 10 mannenbroeders. Ik zag er twee lopen, maar we werden ontvangen door een non.

Zij was de enige vrouw, die hier woonde. Ze werd door de monniken gedoogd, omdat zij als enige Engels sprak. De inkomsten van de toeristische bezoekjes waren natuurlijk toch wel welkom. De non was nog novice. Ze had een late roeping gehad, was ooit getrouwd geweest en had een paar kinderen. Ze zou wel definitief willen intreden in een klooster, maar daarvoor moet ze hier weg. Haar hobby was om Engels te kunnen spreken. Onder een overkapping vertelde ze heel veel over de geschiedenis. En toen mochten we binnen kijken.

Het pronkstuk was een icoon. De reden waarom deze plek een bedevaartsoord is geworden. Er zijn wonderen gebeurd, mensen genezen, niemand van de bewoners heeft corona gekregen enzovoort. Een jaarlijkse manifestatie op 25 en 26 juli trekt veel bezoekers.

Als afsluiting werden we getrakteerd op een klokkenspel, uitgevoerd door een broeder, die in het poortgebouw boven de uitgang zat.