Nog even van de avondzon genoten onder het genot van een roseetje. Dat hadden we wel verdiend nadat we vandaag mijn schoonmoeder hebben verhuisd naar weer een kleinere kamer.
Wat is het toch hard om oud te worden. Eerst wordt je man ziek, dan ga je samen in een bejaardenhuis. Je laat al veel achter. Vervolgens wordt je weduwe. Dan moet je naar een veel kleinere kamer verkassen. De weinige spulletjes die je nog hebt worden dan ook weer uitgedund wegens plaatsgebrek. Ik weet wel ,het zijn maar spullen, maar het blijft een hard gelag. Ik was er helemaal weemoedig van. Het lied van Ede Staal in een Limburgse vertaling "t is nog noets zo donker gewees", gezongen door Paul van Loo sloot mooi aan bij mijn stemming.
Vind-ik-leuk Aan het laden...
Sjannesblog 
Zo zie je maar weer hoe kleinigheden kunnen uitpakken.
LikeLike
Grappig! Heel toevallig net de eerste aflevering…
Groeten Th.
LikeLike
Het is schandalig dat mensen het aan het eind van de rit moeten doen met xc3xa9xc3xa9n klein kamertje, met niet eens een aparte slaapkamer zodat je de hele dag tegen je bed aan zit te kijken.
Het kan nog erger, ik weet het, in verpleeghuizen heb je vaak niet meer dan je bed, je nachtkastje en een prikbord.
LikeLike
Grijs past wel bij je stemming vandaag…
Hopelijk voelt je schoonmoeder zich snel thuis op haar kleine kamertje, en vindt ze vriendschap dichtbij.
LikeLike
Ja, ik kan mij je stemming indenken.
LikeLike
Zo wil je eigenlijk niet oud worden. Ik zie veel te veel oudjes die in eenzaamheid achter blijven. Het lied van Ede Staal past daar goed bij.
LikeLike