Emie nodigde ons (Marthy en mijzelf) uit om de bijzondere tentoonstelling van het werk van Theo Jansen te komen bekijken. Onder het genot van een kopje koffie maakte ik kennis met Emie. Marthy en ik hadden elkaar al eerder ontmoet. Een blogvriendin ontmoeten is een aparte gewaarwording. Je kent elkaar niet en toch ook weer wel. Met zijn drieën wandelden we naar Museum Prinsenhof om de Strandbeesten van Theo Jansen te bekijken. Normaliter laat hij zo’n strandbeest op het strand tot leven komen, maar hier op de binnenplaats van het Prinsenhof werden enkele oude strandbeesten kort gereanimeerd. Op de film en bij de tentoonstelling heeft men het over de werken alsof het echte dieren zijn. Ze zijn gemaakt van pvc buizen met tieribs in allerlei koppelingen, waardoor ze kunnen bewegen door de wind.
 Theo Jansen maakt al 17 jaar lang, elk jaar een nieuw beest. Hij heeft dan geleerd van de ervaringen van zijn vorige maaksel. Er zit een evolutie in vandaar dat de kunstenaar er ook een evolutietheorie bij ontwikkeld heeft en hij zijn schepsels in een bepaald tijdsoverzicht heeft geplaatst.  Men reanimeerde verschillende andere beesten. Men liet de paringsdans zien, alsof deze beesten zelf voor nakomelingen moeten zorgen.
Het voortbewegen kent een ontwikkeling: de dieren bewegen voort op poten……

maar poten worden vervangen door een soort van rupsbanden.
 Het was een prachtige tentoonstelling en een bijzonder gezellige dag met mijn blogvriendinnen.