Na 47 jaar huwelijk, waar ik met dankbaarheid en een goed gevoel op terugkijk, leef ik sinds 4 jaar alleen, maar of dat erg is? Natuurlijk was het wennen, als je geliefde man plotseling wegvalt, maar inmiddels heb ik mijn leven weer op de rit. Ik geniet van mijn familie, mijn vrienden, mijn huis, mijn woonplek. Ik hoef met (bijna) niemand rekening te houden. Ik doe, waar ik zin in heb en ben in veel dingen geïnteresseerd. Ik stap overal op af en heb er inmiddels weinig problemen mee, om ergens alleen naar toe te gaan. Ik voel het als een grote vrijheid

Natuurlijk word ik met regelmaat overvallen door het gemis en voel me dan best alleen op de wereld. Gelukkig sta ik positief in het leven, blijf ik kijken naar alle mogelijkheden en probeer ik te genieten, ook van de kleine dingen. Maar stiekem is het grootste verdriet, dat ik niet meer van die fijne gesprekken kan voeren, waarin je je je diepste zielenroerselen deelt. Ik praat genoeg met andere mensen, maar dat is toch anders.

Ik weet ook wel, dat iedereen, of je nou alleen of samen leeft, wel eens tegen zichzelf aanloopt. Dat gaat weer over. Over het algemeen ben ik dan ook heel content en voel me voldaan met mijn onafhankelijke leventje. Er is een innerlijke rust over me gekomen.

Inmiddels omarm ik de vrijheid om mijn tijd, mijn doen en laten en zelfs mijn gedachten zelf in te delen. Ik hoef geen rekening te houden met de verwachtingen of reacties van de ander. Niet dat ik in een keurslijf leefde, maar nu heb ik de tijd aan mezelf en kan ik helemaal leven zoals ik zelf wil.

Eigenlijk kijk ik ervan op, dat ik zo’n vrede met mezelf heb en me zo goed voel in mijn eentje. Als ik vroeger wel oudere, alleenstaande vrouwen zag, had ik best met ze te doen. Als ik nu naar mezelf kijk, was het dus (waarschijnlijk) niet nodig om zo te denken.