Het begon in een oude schuur op ons erf, zo’n dikke vijfentwintig jaar geleden. Die stond leeg en werd door onze zoon met onze buurjongen en wat andere vrienden zogenaamd gekraakt.

Ze maakten er hun eigen honk van met vloerkleden, oude banken, bierviltjes tegen de wanden en een heus gordijn achter de deur, zoals bij de ingang van een cafe.

Bij het vriendengroepje sloten op een gegeven moment ook mijn dochter, ons buurmeisje en nog een paar vriendinnen aan. Heel wat avonden zaten ze in de schuur, kletsend, rokend, muziek luisterend en wel meer.

Die vriendschap verwaterde wel eens een tijdje, toen het stel uitwaaierde over de wereld, studerend, een gezin stichtend, maar echt los hebben ze elkaar niet gelaten. Ze wisten elkaar te vinden bij festiviteiten in het dorp, maar ze steunden elkaar ook bij verdrietige gebeurtenissen, zoals o.a. bij het verwerken van het gemis van een van de tien, die verongelukte. Inmiddels zitten ze allemaal wat betreft leeftijd tussen de veertig en vijftig.

Maar hoe mooi was het, dat de groep het afgelopen weekend samen de bruiloft mocht vieren van D en T, beiden van de ‘schuurgroep’. Het tweetal woonde bij ons in de straat, kennen elkaar al eigenlijk hun hele leven  en zijn al heel lang een stel. Ze hebben zelfs twee kinderen, maar ze wilden hun liefde officieel bezegelen met een huwelijk.

De feest- locatie was tot mijn vreugde de oude boerderij net buiten ons dorp, waar ik ooit een foto-expositie hield. Ze hadden mij gevraagd om te fotograferen. Dat vond ik natuurlijk fantastisch.

De oficiële plechtigheid moest bij in de boomgaard plaatsvinden. Het was nog even spannend, vanwege het weer, maar het is gelukkig gelukt!

In de vriendengroep was ook een muziekband ontstaan. Voor het eerst sinds jaren gingen ze weer samen optreden. Deze foto is bij de repetitie in de boerderij genomen.

Het bruidspaar hoort er ook bij. De bruid bespeelt de basgitaar en de bruidegom is de zanger van de band. Zij voegden zich ’s avonds pas toe, bij het optreden op hun bruiloftsfeest.

Tijdens de toespraken rondom de huwelijksceremonie werd de bijzondere vriendschap herhaaldelijk belicht. Ik ben ook nog wel nieuwe dingen te weten gekomen over alles wat ze meemaakten met elkaar. Als ouders hoef en wil je niet alles weten, wat je kinderen doen, ook al is zijn ze achter op je erf. Wij vonden het vroeger eigenlijk altijd best wel fijn, dat ze nauwelijks uitgingen naar Amsterdam, maar altijd die schuur weer opzochten, vaak tot diep in de nacht. Menig avond vielen mijn man en ik in slaap op het vertrouwde gemurmel van de gesprekken en de muziekflarden, die we van buiten hoorden. Het was een fijn stel jongelui. En vandaag besef ik weer eens te meer hoe bijzonder het was en is. Want wie heeft er nou zo’n lange vriendschap, niet met één iemand, maar met een heel tiental.