Iedereen, die blogt heeft er wel een, een gravatar of favicon. Het is een soort van merkteken. Eerst was het mijn kopfoto en nu gebruik ik het als kenmerk bij een reactie. Het kan van alles zijn, een foto van jezelf, een plaatje van iets. Als je lang blogt zoals ik  herken je de gravatars van anderen wel, ook zonder persoonlijke pasfoto. Maar waarom heb je nou precies het plaatje gekozen, dat je gebruikt. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken.

Ooit, al zo’n twintig jaar geleden koos ik als kopfoto van mijn blog voor een detail van een vitrinekast in een winkeltje uit een van de negen straatjes in Amsterdam. Daar kwam ik wel eens samen met mijn Limburgse vriendin om carnavalskleding te kopen.

Ik word vrolijk van de herinnering en de blauwe kleur. Helaas is zij alweer heel wat jaartjes geleden overleden. De kopfoto, die later mijn gravatar werd, is me mede daarom heel dierbaar.